Τα συστήματα διάτρησης κάρτας υπάρχουν από τον 19ο αιώνα, με βασικές εφαρμογές τον προγραμματισμό και την αποθήκευση δεδομένων για μηχανήματα πλεξίματος και αναπαραγωγής μουσικής, οπότε υπήρχε η τεχνογνωσία για την προσαρμογή τους ως συσκευές εισόδου στους πρώτους κεντρικούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Το τρανζιστοράκι της δεκαετίας του 1950 ήταν συνώνυμο με την πρώτη πραγματικά φορητή και δημοφιλή εκδοχή του ραδιοφώνου με τρανζίστορ. Ταυτόχρονα ήταν και η πρώτη δημοφιλής εφαρμογή της εφεύρεσης του τρανζίστορ, το οποίο στη συνέχεια θα μπει σε πολλές συσκευές που μέχρι τότε δούλευαν με λυχνίες, όπως ο υπολογιστής. Εκτός από τη χρήση τρανζίστορ, αυτό που είναι κοινό και στις δύο αυτές περιπτώσεις (τρανζιστοράκι, υπολογιστής) είναι πως η ονομασία τους γίνεται με βάση την εσωτερική τους λειτουργία και όχι με βάση τη χρήση τους, η οποία στην περίπτωση του υπολογιστή είναι ένα ανοιχτό θέμα.
Από τον 17ο αιώνα και μέχρι τη δεκαετία του 1950 ο όρος υπολογιστής αναφέρεται σε έναν άνθρωπο που κάνει υπολογισμούς για να ετοιμάσει τριγωνομετρικούς και λογαριθμικούς πίνακες, οι οποίοι χρησιμοποιούνταν ευρέως στη ναυτική πλοήγηση. Με την εμφάνιση των πρώτων ηλεκτρονικών και, λίγο αργότερα, ψηφιακών υπολογιστών, η χρήση του όρου άλλαξε και αναφέρεται πλέον σε συσκευές και όχι σε ανθρώπους.
Ένας από τους μεγαλύτερους σε μέγεθος και πολύ ισχυρός υπολογιστής της δεκαετίας του 1950 ήταν ο SAGE (Semi-Automatic Ground Environment), ο οποίος συγκέντρωνε τα δεδομένα πτήσεων από ένα δίκτυο ραντάρ και τα πρόβαλε στην οθόνη μαζί με απλά γραφικά χάρτη. Ο χρήστης μπορούσε να επιλέξει ένα σημείο στο ραντάρ με τη βοήθεια μια αρχικής μορφής πένας για να ταυτοποιήσει το αντίστοιχο αντικείμενο.
Ο εκτυπωτής γραμμής ήταν για πολλές δεκαετίες η βασική συσκευή εξόδου για έναν κεντρικό υπολογιστή, ενώ χρησιμοποιήθηκε ευρέως και στους πρώτους μίνι υπολογιστές, μέχρι οι ηλεκτρονικές οθόνες να γίνουν προσβάσιμες την δεκαετία του 1970. Καθώς ο εκτυπωτής γραμμής κατασκευάστηκε ως μια γενίκευση της γραφομηχανής, η έμφαση είναι στην εκτύπωση γραμμάτων, αλλά σταδιακά οι εφευρετικοί χρήστες μπόρεσαν να αναπαραστήσουν και εικόνες μέσω του συνδυασμού γραμμάτων και συμβόλων.
Ενα από τα πρώτα δημοφιλή βιντεοπαιχνίδια δημιουργήθηκε το 1962 και παιζόταν από δύο παίκτες, γιατί ο δυνατός για την εποχή υπολογιστής δεν είχε αρκετή ισχύ για τον αυτόματο έλεγχο του αντιπάλου, αφού οι πόροι είχαν χρησιμοποιηθεί για τα γραφικά, τη φυσική κίνηση και τον έλεγχο της σύγκρουσης. Το παιχνίδι αυτό, αν και δημιουργήθηκε σε ερευνητικό περιβάλλον για επίδειξη, έγινε σημείο αναφοράς και αντιγραφής από πολλούς προγραμματιστές και επηρέασε τα παιχνίδια της επόμενης δεκαετίας, ταοποία δημιούργησαν τη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών.
Το σύστημα Sketchpad θεωρείται το πρώτο σημαντικό σύστημα αλληλεπίδρασης ανθρώπου και υπολογιστή με χρήση γραφικών. Οι κεντρικοί υπολογιστές εκείνης της εποχής συνήθως βασίζονταν σε διάτρητες κάρτες ή σε τερματικά γραμμής. Με αυτόν τον τρόπο, το Sketchpad έδειξε ότι είναι εφικτό να έχουμε έναν υπολογιστή, ο οποίος να μην αλληλεπιδρά με τον χρήστη με τον τρόπο που που έχει προγραμμιστεί ο ίδιος ο υπολογιστής, αφού μέχρι τότε η διάδραση γινόταν ασύγχρονα με εργασίες δέσμης σε διάτρητες κάρτες.
Το διαδραστικο σύστημα ELIZA βασίζεται στον διάλογο με τον χρήστη σε φυσική γλώσσα και έγινε πολύ δημοφιλές με ένα σενάριο, στο οποίο ο υπολογιστής παριστάνει τον ψυχολόγο. Αν και δημιουργήθηκε για να δείξει τους περιορισμούς στην κατανόηση της φυσικής γλώσσας από τους υπολογιστές, πολλοί χρήστες προτίμησαν να πιστέψουν ότι μιλάνε με κάποιον που τους καταλαβαίνει.
Η πολύωρη παραμονή σε έναν σταθμό εργασίας έχει αρνητικές επιπτώσεις στον άνθρωπο, οι οποίες μπορούν να αμβλυνθούν με έναν πιο εργονομικό σχεδιασμό των συσκευών αλλά και του λογισμικού. Το σύστημα NLS βασίζεται σε ένα ειδικά ολοκληρωμένο με τον σταθμό εργασίας κάθισμα, καθώς και σε μία αποδοτική διάδραση για τον εκπαιδευμένο χρήστη, οπότε όλες αυτές οι παράμετροι θα πρέπει να αξιολογηθούν συνδυαστικά μαζί με την κατασκευή του λογισμικού διάδρασης.
Η κατασκευή ενός φυσικού υποδείγματος με χαρτόνι για το όραμα του Dynabook επιτρέπει στον σχεδιαστή να πειραματιστεί με την εργονομία της συσκευής. Η διαδικασία της κατασκευής εκτός από τις διαστάσεις και τον όγκο επιτρέπει την εξερεύνηση και του βάρους βάζοντας συμπαγές μολύβι μέσα στο κουτί. Στα επόμενα στάδια της κατασκευής το κουτί μπορεί σταδιακά να φτιαχτεί με άλλα υλικά και να περιλαμβάνει κάποιες από τις συσκευές εισόδου και εξόδου.
Ο μίνι-υπολογιστής PDP11 της DEC θεωρείται κομβικό σημείο, γιατί ήταν πολύ δημοφιλής σε πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, όπου χρησιμοποιήθηκε για την διάδοση του λειτουργικού συστήματος UNIX, της γλώσσας προγραμματισμού C και, κυρίως, των εξομοιωτών που επέτρεψαν την ανάπτυξη νέων συστημάτων για τους μικρο-υπολογιστές που αναπτύχθηκαν στο τέλος της δεκαετίας του 1970 και έφεραν τον υπολογισμό στα σπίτια και στους απλούς χρήστες.
To Xerox Alto ήταν ένα ενδιάμεσο πρωτότυπο για το Dynabook, το οποίο απευθύνεται σε παιδιά, γι' αυτό και οι χρήστες στις πρώτες δοκιμές ήταν πολύ συχνά παιδιά από το δημοτικό. Με αυτόν τον τρόπο, το σύστημα διάδρασης με ποντίκι και με γραφικό περιβάλλον το οποίο αναπτύχθηκε εκεί απευθύνεται κυρίως σε χρήστες μικρότερης ηλικίας. Ταυτόχρονα, το σύστημα αυτό δεν περιλαμβάνει λειτουργικό σύστημα ή αρχεία και προτρέπει τους μικρούς χρήστες να αναπτύξουν μαζί με την καθοδήγηση του δασκάλου τις εφαρμογές που τους ενδιαφέρουν.
O Altair θεωρείται ο πρώτος δημοφιλής μικρο-υπολογιστής και ήταν διαθέσιμος σε οικονομικό κιτ, το οποίο ο χρήστης συναρμολογούσε μόνος του, και στη συνέχεια θα έπρεπε να αγοράσει και τα σχετικά περιφεριακά, εισόδου και εξόδου, όπως ο τηλέτυπος για την είσοδο και την έξοδο κειμένου, τα οποία κόστιζαν ακόμη περισσότερο. Ήταν όμως πολύ πιο προσιτός από τους μινι-πολογιστές εκείνης της εποχής και επιπλέον ήταν διαθέσιμος με την επίσης προσιτή γλώσσα προγραμματισμού BASIC.
Το σύστημα Digital Desk δημιουργήθηκε είχε στόχο να φέρει πάνω στο τραπέζι τις δυνατότητες διάδρασης μεταξύ του ψηφιακού και φυσικού κόσμου, ακριβώς δηλαδή, το αντίθετο από την κατεύθυνση που ακολουθεί ο επιτραπέζιος υπολογισμός με την γραφική επιφάνεια εργασίας.